მერამდენედ მხატავ ჭაბო?აღარა აქვს სახეს ფერი.
შენს ნახატში თმები ჩემი, სხვანაირად სჩანს და მშვენის.
დაივიწყე, ძველ ნახატებს აღარ ახლო აწი ხელი,
რომ მოგწონდა, რომ გიყვარდა და შენს ხედვას კიდევ ელის.
ახლა უკვე შავთეთრია, თავის ქვეშ რომ მეყრდნო ხელი,
სახე ჭრელი მოგწონდა და თმაში ქარი სისხლისფერი.
გულს ხატავდი შერეულით, წვიმისა და ზესიც ხვევით,
ჩემს მოლოდინს აჭარბებდი, ნახატებში ნაცრისფერით.
ნაელვარი იყო გული გულზე ფეთქვად დანაცემი,
მეშინოდა რომ არ გეგრძნო ჩემი გრძნობა ნახატებში.
ახლა ისე მივილიე, შენს ფუნჯში და შენს მკლავებში,
ძალიან გთხოვ როცა მხატავ, ნუ მიყურებ რა, თვალებში...
მერამდენედ მხატავ ჭაბო? აღარ მადევს ძალა ფერის,
ალბათ მალე დამიცდება, თავის ქვეშ რომ მეყრდნო ხელი..