დავიღალე, შენთან ერთად მინდა წასვლა,
აქედანაც და საერთოდ სამყაროდან.
დაბრკოლება მილიონზე მეტია და
ჩვენ გავაღწევთ ამ ჯოჯოხეთს, თუ წამოხვალ.
თუ წამოხვალ მეყვარები უფრო ძლიერ
და თუ არა მაშინ უფრო მეყვარები..
ვიცი მარტო ვერ შევძლებ და არც გამოვა
გზაში ათას ქარტეხილებს შევატყდები..
და სულ მარტო როგორ უნდა გავუმკლავდე,
გზას ფერი აქვს არეული შეხამების
და მეც ვშიშობ, თან სიცივე იწყებს მოსვლას,
ზამთარია, ამ უხეშ თოვლს ვერ დავტკეპნი
მარტოდ მარტო, უშენოდ და უზაფხულოდ,
წვიმას პირი აღარ უჩანს გადაღების.
დავიღალე და აღარსად აღარ წავალ
ზურგშექცევით გზას უგულოდ დავადექი,
მეშველება ნეტავ აწი რამე ღმერთო..
(დავტოვო თუ გავიყოლო ნაკვალევი? )
და სანამდე უნდა ვიჯდე აქ გიჟივით?
აღარ მოვა, მე ხომ ვიცი - აღარც ველი..

და ბოლოა ეს სურვილი ისევ წასვლის,
თუმცა ვიცი სულ ტყუილად გავიყინე..
სიცივეა, მე კი თოვლზე გადავწვები
გამოივლის ვიღაცა და გაიცინებს..