რეისი:მიწა-უმიწობა გადის მაშინ,
როცა მიწაზე დროით ნანახი
მსურს გადავიტანო უდროო განცდებში,
ჩემს უმიწობაში,
ვაქციო გრძნობებად და
მეხსიერებას ყოველდღიურად დავატყო
უბიწო ხიბლად...
ვივსებ არსებას,თან წასაღები
შენთან ურთიერთობის ყოველი წამით,
წეღანდელით და უწინდელით,
მომავლისას კი იქ გავაუსასრულოებ
არყოფნამდე,
რადგან არ მინდა,რომ მანამდე
გვერდით არ მყავდე...
უმიწობის დროით-უდროობა,
მიწის დროით-რახანია აღარ ვითვლი,
ვამზადებ იმნაირ ფრთებს გასაშლელად,
ვაჩერებ დროს შენით დათვლილ წამებში.
მიზიდულობის კანონების რღვევით
ვფრინდები...
მგზავრობა სრულიად უსაფრთხო,
მოსახერხებელი და იმდენად სასიამოვნო,
რამდენადაც მრავალფეროვანია
ჩემი წარმოსახვის უნარი...
არ მკითხოთ საით მიდის გზა!
მე ვმოგზაურობ ყოველთვის იქ,
სადაც სივრცე მხოლოდ ჩემით და შენით
შემოიფარგლება,
ამიტომ აქაური დიდი ხნით ვსაზღვრავ
იქაურ ყოფნას...
დამიორთქლე ყოველი წამი
შენი ამოსუნთქვით,
რომ მათში  ჩავწერო
უდროობის თითებით:
შენ იქნები ჩემთან,
ჩემს უმიწობაში მაინც!
....