შენი პოეტური კაშნე,
ჩემი მოქსოვილი ჩალმა;
შენგან წავიდე თუ დავრჩე
ვფიქრობ-ალბათ, უფრო წავალ.

შენი გარითმული ლექსი
მიყვარს, მარცვალ-მარცვალ მიყვარს,
ჩემი არაფერი გესმის
და გესმის ჩემი ყველა სიტყვა.

ქალაქგარეთ შენი სახლი,
შენი პოეტური ქუჩა;
ვიცი ჩვენს ხეტიალს დაღლილს,
უკვე დასასრული უჩანს.

შენი პოეტური პალტო,
ალაგ აწყვეტილი ღილი;
შენგან ლექსი მიმაქვს მხოლოდ
და დღეიდან უშენობით ვივლი.

                  კითხულობს ჩემი უსაყვარლესი დაიკო-ქეთი.