სეზონები აირივნენ სათქმელში,
შეგრძნება აქვთ ცხელების და ციების,
ჩამომწიფდნენ  დამტკბარ გემოს ნაყოფად
შენში მფეთქავ გულის ემოციები.
ემდურვიან ამინდები ერთმანეთს,
ყველას სურს,რომ მიგითვისოს თავისად,
გამოეწყვნენ შენგვარ ხასიათებში,
ან უშენოდ ყოფნის ნეტა თავი სად
აქვთ,რომ ისე გამოვიდნენ ყოველ წელს,
და შეივსონ განწყობებით არსება,
ყველა მათი უშენობის მცდელობა
წინასწარვე ვიცი,დაითარსება.
რა ნება და რა ბუნების სტიქია ,
წლის დროებში მუდამ შენი ჯერია,
აიხედე მაღლა,სულის ფერებით
ზეცას გული ახლაც ვერ უჯერია.
დაგემსგავსნენ ამინდები ნათებით
არ თქვა,მათგან რომელიმე არ მგავსო,
დაწვი მათით დილემა და სირთულე,
სიცოცხლე რომ სიცოცხლითვე აავსო.
სეზონები აირივნენ სათქმელში,
დაუბრუნე ყველა თავის ადგილს და
გაიღიმე შენებურად,უბრალოდ,
თორემ ვგრძნობ,რომ გვარიანად აგრილდა.



                                                      10.05.2010
პოსტ სკრიპტუმი:

ბოლო სტრიქონი მისი მცირედი შესწორებით...(რითმაზე არ უმოქმედია)
ლექსი "ლობიანი" :D
შე სოკო,შენა :*