სადამდე გადამდგა ცხოვრებამ,
დამღალა ხალხის ფიქრების მოსმენამ,
დავრწმუნდი კარგი და კეთილი კაცი ვარ,
და სხვა დანარჩენში - არაფრად ვვარგივარ.
ვფიქრობდი ოდემსე მყოლოდა ვერტმფრენი,
ვნატრობდი ვერტმფრენში მაგიდა მქონოდა,
დამეწყო სუყველა ნივთები, რომელიც
მინდოდა ოდესმე სულყველას სცოდნოდა.
რომ ამ ნივთს და ამ ფიქრს და ამ ცივ ზამთარში,
რომ ამ გულს, გაყინულს ვერ ვტოვებ ავქარში,
ავდარში, ეული პატარა გოგონა,
შემომხვდა და მითხრა მას როგორ ეგონა...
მებრძოდა ყველა და ყველას და ჩემი და მეგონა,
უცხოსთან გავრბოდი და ყველგან ნაცნობი მხვდებოდა,
სადაც, რომ აქაც ხომ ჯობდა რომ განვავრცოთ სიცოცხლე,
და კიდევ დავკარგოთ ის რაც დღეს დავკარგეთ - არასდროს.


      __________________________
        __________________________
          __________________________

                (მომავლის პოეზია. არ მოგწონთ დღეს - მოგეწონებათ ხვალ. ნატრიონ სუხიტაშვილი)