ვერ გავექეცი რეალობას. იმის იქეთ, სადაც ,,მეს" სიგრძე იზომება, ვერ გადავხტი და მოზომილი ნაბიჯებით ვტკეპნი ჩემს გზას.
. . .(ხანდახან გონივრულად მოქცევის აუცილებლობა, ყველაზე დამღლელია)
ძუნწი გამოდგა ჩემთვის შერჩეული დრო, ჩემგან არარჩეული და ამ სიძუნწით, დღევანდელი დღის სიყვარულს მაიძულებს. . . მე კი მომავალს მივჩერებივარ უკიდეგანო სივრცესავით და იმედებს ვმარცვლავ მორჩილის სიმშვიდით სულის კრიალოსანში, ალმასების ბრწყივალებით. სავსე მთვარის სიმშვენიერეა კოდად ჩადებული მიწიერ ალმასებში და ღამის იდუმალება. . .
უბრალოების აუცილებლობიდან გამომდინარე ძალიან ხშირად, სიჩუმე არჩეულ დღეებს ვიქსოვ ჩემს ირგვლივ აბლაბუდებად და გზის ფარდაგს ვიმზადებ იმ დროისათვის როცა დრო, ყველაზე გონივრულ წყვეტას გააკეთებს. . .
მაშინ კი, როცა უბრალოდ ხმაური მინდა, დედამიწის პულსაციით, შენს გულს ვუსმენ.