სხეულში როგორც ცარიელ სახლში,

ვიწვები, სულით კი მძიმე ბევრად,

“მაგ შენი ნაზი თითების თრთოლვით,”

ჩამომიხუჭო თვალები როცა,

თითებით, რომლის შეხების შემდეგ,

შემოესუდრა განთიადს წყევლა,

თითებს, რომელზე შეხების შემდეგ,

ვისწავლე ლოცვა.


კარში, ერთხელაც დახურულ კარში,

შემოხვალ, თითით მოვსინჯავ ნამსჭვალს,

სიხარულს ვეღარ დაიტევს სახლი

და ბინას შენში იპოვის მხოლოდ,

დავრჩები სადმე ბეთანიაში,

რწმენით რომელიც ნამსჭვალში ჩამრჩა,

რწმენით, რომელსაც შენთან მოვყავარ,

ბოლოს და ბოლოს...