არ მახსოვს  რა იყო მანამდე, არ ვიცი რა ფერი იყო ცა,მზე,ცისარტყელა,არც იასამნის სურნელი მახსოვს და არც წვიმის მელოდია!
ჩემი ცხოვრების ცამეტი წელი შეშლილ სამყაროში გამოვკეტე,როგორც ჩემი უსუსურობის უმწეო ტუსაღი!
შავთეთრი ფერები და გახელილი ბრმა თვალები ცამეტი წლის შემდეგ წარსულს შევატოვე,როცა შენ გიპოვე!
მერე აღმოვაჩინე,რომ ცა ფირუზზე უფრო ცისფერია!
მზე ფორთოხალივით ნარინჯისფერი!
ცისარტყელას კი სიყვარულის შვიდი ფერი აქვს!
რომ ცხოვრება პურის ყანაში მობრდღვიალე ყაყაჩოსავით მშვენიერია!
რომ წვიმა ჩემს ფანჯარასთან კი არ ტირის, ცისმიერ სიმღერას ღიღინებს!
ყოველ დილით ბეღურები მხოლოდ იმიტომ კი არ მოდიან,რომ შიათ,სიყვარულის ძალას მოჰყავს და მადლიერების ნიჭს!
თურმე სიყვარულიც ისევ არსებობს,მხოლოდ მისი პოვნა უნდა შეგეძლოს!
მე კი რა ამაოდ გამიფლანგავს წლები...
და ახლა ყველას ვეუბნები: ნუ შეშინდებით,ფართოდ გაახილეთ თვალები და მხოლოდ წინ იყურეთ!
შენ მე ცხოვრება მასწავლე და მადლობელი ვარ რომ შენ არსებობ!
ახლა მე აღარ მეშინია,ჩემთან ხომ შენ ხარ!