როგორც ბავშვებმა იციან ხოლმე
მტკივანი ხელის მიტანა ტუჩთან
მე ისე მომაქვს შენკენ ჩემი შიშების სკივრი.
მომაქვს და გიდებ მხრებთან ახლოს
რომ თუ რამეა შენ ზიდო და შენ გაგაწვალოს.


როგორც იციან ჩრდილოეთის ნაპირებზე
შლამისაგან გადაღლილმა მწვანე ტბებმა,
ერთბაშად ვიღებ ჩემს ტკივილებს
და შენში ვანთხევ
რომ თუ რამეა მე გადავურჩე საკუთარ თავს
შენ კი დაგახრჩო.



როგორც იციან უსამართლოდ დასჯილმა ხეებმა
ცაზე უმიზნო მიშტერება
ისე ვუყურებ  შიშს რომელის გაჩნდა პირველად–
და თავს ვარწმუნებ, არ დაბრუნდება,
მოვიშორე, სამუდამოდ ჩავკეტე სკივრში.


როგორც მომაკვდავ ავადმყოფებს ატყუებენ
მინდა და მჯერა
მე არასოდეს წარმოგიდგენ–შენ
სიბნელეში.