ისევ არ მტოვებს.ის ცოცხალია,მე კი ქანდაკება ვარ მის ხელში.მას გრძნობა შეუძლია მე კიდე თავს ვიტყუებ , რომ რაღაცას ვგრძნობ.ის ყველაფერს ამჩნევს, მე კი მარტო მას.მას ყველაფერი მოწონს ჩემში, მე კიდე  ის მომწონს.ის სულ ფიქრობს, მე კი მის ფიქრებში საკუთარ ფიქრებს უარვყოფ..იგი მას ეძებს , მე კი მგონია რო ვიპოვე.მას წვიმა და ქარი უყვარს, მე კი ბუნება რანაირი სასტიკიც არ უნდა იყოს.მას მიზანი აქვს ცხოვრებაში, მე კიდე ცხოვრებისგან სურპრიზებს ველოდები.იგი მძიმე მომენტშიც წყნარია, მე კიდე მძიმე მომენტები ხელოვნებაში გადამაქვს.მას სიტყვები ნორმალურად ესმის, მე კიდე ისე როგორც მინდა რო გავიგო.მისთვის სამყარო მშვენიერია,ჩემთვის სასტიკი და მიუღებელი,მაგრამ მაინც ვარსებობ.ის ერთი ადამიანია, ჩემში კიდე მეორე არსებობს.მან მე სიცარიელე დამიტოვა, მე-ტკბილი მოგონებები.მან მე ბევრი რამ მასწავლა,თუმცა მერე მიხვდა ,რომ ცუდი მასწავლებელია.მაგრამ მან მე რაღაც მაგრძნობინა,ისეთი რამ. რაც ქანდაკება ადამიანად მაქცია.მომცა გრძნობა,და ცხოვრების პატარა ტუტორიალი.    ის ჩემი 111-ტე  ნახევარია.