...და ვითარცა  ღრუბელს, წვიმამ  ოზონს შეასრუტა
მარიალისის ხვატი  და ბუღი.
დავრჩი სველი მიწის წინაშე
მბანგავ სურნელს რომ მიმოაფრქვევს
წყლის და ტენის ანგელოზებით ნაჯერ ჰაერში.
მიწის სულები ამოდიან ზედაპირზე,
ბალახებში იბლანდებიან,
თავისუფლდებიან კვლავ,
ერთმანეტს გასდევენ გამჭვირვალე
ნისლისფერი სხეულებით--
ანაყოფიერებენ .
მე ამას ვჭვრეტ.
მივალ სოფლის შარაზე ფეხშიშველი,
მსურს წვიმის ყოველ გუბეში ჩავაბიჯო
და მიწა უარს არ მეუბნება,
თანდათან ვხვდები ანთეოსი,
აჰა მინდორშიც შევტოპე-
როგორ აახასხასა წვიმამ
სიყვითლეშეყრილი მინდვრები..
ჭიანჭველი, კალია, ხოჭო, ობობა--
არ მეზიზღება,
ვით  განდობილს, მხარზე ფრთოსნები მასხდებიან,
მერცხლებმა ბალახის გვირგვინი შემადგეს,
სამი ქორი თავს დამტრიალებს...
ეს მიწის სურნელია , პაემანზე რომ მიბარბაცებს
წმინდა ბეღელსი, მდედრი მოყვასის  წიაღში!
აი, გამოჩნდა:
უსახელო მდინარის პირას
დედიშობილა წევს დედოფალი ბუნება-
ჩემი სიყვარული.
ხავსის ხავერდზე მონებივრეს
ხმა აქვს მსგავსი ფოთოლთა შრიალის,
ისეთი სრულქმნილია, ისეთი თვალწარმტაცი-
გული მიჯდება, ქვითინი მიტყდება,
შორიდანვე მიმიხმობს,
თავგზას მიბნევს ნდომამორეული ჩურჩულით.
ძალნი მიწისანი-გარს ქონდრისკაები ეხვევიან,
ეპოტინებიან , ძუძუებს უკოცნიან, ეალერსებიან..
ვუახლოვდები ვუჩოქებ
ვიმართები ვუახლოვდები კვლავ ვუჩოქებ
ვიმართები ვუახლოვდები  ვეხვევი
ვეხვევი მწვანე ნისლი მესევადება
აი ხავსი გალობს
ნაწვიმარი მიწის სურნელი.