-თორღვავ,ჰაი, თორღვავ!_ბანიდან იძახდა მგელიკა.
-რაი ას მგელიკავ?_გაეპასუხა თორღვა.
-ვაჟიკა ამავიდ ქალაქიდან,ამად ჩემთან,ვიქეიფათ!
-მაოლ,მაოლ.
ვაჟიკას ვაჟას ეძახდნენ,ოცდახუთი წლის ვაჟა ჯანდიერი ნახევრად ხევსურეთის მთებში იყო გაზრდილი,უყვარდა ეს ალალ-მართალი,ვაჟკაცი ხალხი.მათთან ერთად ჭიუხებში ნადირობდა,ხატობებში დადიოდა,ღრეობდა,უამრავი ძმადნაფიცი ყავდა ვაჟას ხევსურებში.
ხევსურებმაც სახელი ვაჟა დაივიწყეს და ვაჟიკა დაარქვეს ხევსურულად.
შატილელი ბათარეკაანთ მზია ჭინჭარაული უყვარდა ვაჟიკას და ვერ უმხელდა,რაღაცნაირად ბავშვურად უყვარდა,თხუტმეტი წლისას შეუყვარდა და ათი წელი გავიდა მას შემდეგ.
არ უმხელდა და გულის რომელიღაც კუნჭულში სიამოვნებდა ეს ბავშვური,უმწიკვლო,გაუმხელელი სიყვარული.
ვაჟკაცი იყო ვაჟიკა ჯანდიერი.
ხევსურეთი და ხევსურები უყვარდა.
ლაპარაკისას ხევსურულად უქცევდა
ახლაც ტაბლასთან მჯდარი სიამოვნებით უყურებდა შემთვრალ,აროხროხებულ ხევსურებს,რომლებიც ფანდურზე დაკვრით იხსენიებდნენ წასულ გმირებს და გარდასულ ომებს თუ დღეებს.
დილამდე ქეიფობდა და არ სწყინდებოდა ამ ხალხთან ქეიფი. ეგრეა,ვინც გიყვარს იმასთან რა მოგაწყენს.
დილას გამოვიდა ბანზე ჟიპიტაურით გაბრუებული და ბორბალოს გახედა,მთებს გახედა,არღუნს გახედა,სოფელს გახედა...
და მიხვდა როგორ უყვარდა სიცოცხლე.