ეს ნაწერი ადრეც მედო "პოეტო" ამ სახელწოდებით და ბევრი ალბათ ვერ მიხვდა ვის ან რას ეხებოდა  ამიტომ  კიდევ ერთხელ მინდა დავდო ..!! რადგან იგივე ხდება, რაც ხდებოდა აადრე, და დარწმუნებული არ ასეც გაგძელდება სანამ არ დაიღლებით ...

ბევრი რამის თქმა მინდა მაგრამ არ ვამბობ, თავს უფლებას მაინც ვერ ვაძლევ.. უბრალოდ ეს ჩემი აზრია და გულწრფელი ნაწერი, რომელიც ბატონი მიშასთვის დავწერე ...

"ყველა  მწერალი,დიდი თუ პატარა,თავის თავს,თავის ცხოვრებას წერს"  ყველა გმირი თვითონაა,ნაწარმოების ავიც და კარგიც მისი განცდილია.პოეზიაში სიყალბე შეუძლებელია, თითოეულმა სიტყვამ თუ გულზე არ გაიარა,არაფერი გამოგივა. "რად გინდა ტაში?"  ეს არაფერს ვცლის (ტაშს ცირკში,ჯამბაზებსაც უკრავენ,მერე? )მარტო ლამაზი სიტყვებით რითმებზე შეყვარებული ადამიამები აღფრთოვანდებიან ხოლმე.მათ სიმართლის დანახვა არ უდნათ.
მართლა კაცია ადამიანი? მაშ რატომ ვერ ცნო ადამიანმა ილიას გული ? თვითონ მართლა მამულის კვამლი აქვთ აფარებული და ყველაფერი ერთმანეთში ერევათ.
სიმართლე-სიძულვილში, მოყვარე-მტერში.ისე მართლა სჭირდებათ საკუთარი თავის დანახვა, ეს იცოდა ილიამ და დროზე მიუტანათ სარკე "დაინახეთ, შეხედეთო " მარა ის მაინც საქართველოს "დაუძინებელი მტერი იყო"  სინამდვილეში,ილია საკურთხევლის წინაშე უფალს ესაუბრებოდა,რომ ჭეშმარიტ გზაზე წაეყვანა ერი, სულერთი იყო მისთვის "სახელი" ის უშიშრად იბრძოდა, წმინდა და არა ლამაზი სიტყვებით.
ეს არის პოეტის ვალი,მისია,რომ ყველა პოეტს უნდა ესმოდეს მამული, ენა და სარწმუნოება, ერის მოყმე უნდა იყოს.არამარტო ყური დაუგდოს,უთანაგრძნოს,არამედ დაეხმაროს ! "სიტყვა-სიტყვაა,საქმე კი საქმეშია"



მართლაც რომ პოეტია .აი თქვენ კი რა გალაპარაკებთ ....