# # #

Как белый камень в глубине колодца, 
Лежит во мне одно воспоминанье.       
Я не могу и не хочу бороться:                   
Оно — веселье и оно — страданье.

Мне кажется, что тот, кто близко взглянет
В мои глаза, его увидит сразу.
Печальней и задумчивее станет
Внимающего скорбному рассказу.

Я ведаю, что боги превращали
Людей в предметы, не убив сознанья,
Чтоб вечно жили дивные печали.
Ты превращен в мое воспоминанье.

1916



# # #

ისე, ვით თეთრი ქვა  გდია ჭის სიღრმეში,
გონებას არ ტოვებს ერთი მოგონება.
ის არის ლხენა და არის სატკივარიც...
და არც  მასთან ბრძოლის მინდა გაგონება...

მგონია, თუ ვინმე ახლოდან შემხედავს
თვალებში, მაშინვე შეამჩნევს ზმანებას...
სევდა და ფიქრები მის გონსაც შებედავს,
და გულთან მიიტანს ჩემს დიდ მწუხარებას.

მე ვიცი, ღმერთები აქცევდნენ საგნებად
სულს ადამიანის, გონის კვლის გარეშე,
რომ მუდამ გეცოცხლა საოცარ დარდებად,
მე ხსოვნად გაქციე ცნობიერ მხარეში.

2010