და დაჭრა ყველა ჩვენგანის გული
ტყვიამ, რომელიც მას მოხვდა მკერდში...
ჩვენვე გავხსენით ის ძველი წყლული -
მიყუჩებული ჭრილობა ქერჩის.

ჰაერი ისევ სუნთქავდა ნესტით,
გადაუღებლად წვიმდა და წვიმდა
და შავი კუბო ძვირფასი ნეშტით
მოჰქონდათ როგორც წმიდათაწმიდა.

ის მოცურავდა ყირიმის მხრიდან,
კუბო ვაჟკაცთა მხრებზე შედგმული,
სამშობლო წუხდა და დროშებს ხრიდა -
უბრუნდებოდა შვილი ერთგული.

იყო ზეიმი და იყო გლოვა,
რა დაივიწყებს,
                  ეს იყო გუშინ...
ყველას მაგიერ, ვინც აღარ მოვა,
სამშობლო იმ ერთს იკრავდა გულში...