შავბნელ ოთახში ოქროს სხივებს თითებით იჭერ
და მერე ხატავ დასასრულის დასაწყის,ალბათ
უმიზნოდ ეძებ შენს ბალიშზე დარჩენილ სითბოს
მიზანს ისახავ...
  რომ მოვა ჟამი  შენს ოთახში გადაწევ ფარდებს,
  მზე კი შემოვა,დაბრუნდება ისევ ძველი დრო,
გამოფხიზლდება მტვრით შეჭმული ძველი სახლი
და მაშინ მიხვდები,რომ შენს გვერდით გინდა მეც ვიყო.
 
ეგ როიალიც გაგახსენებს შორეულ ჰანგებს,
ყვითელ ფოთლებად დაღვენთილა ოქტომბრის სითბო,
ნეტავ იცოდე,როგორ მინდა შენს კართან ვიდგე
შენ კი არ მკითხო
რატომ წავედი,ანდა მოსვლა რატომ გავბედე,
შემოდგომის მზე ტანზე მჭიდროდ შემოვიხვიე,
შენი ტკივილი ათასფერად რატომ დავხატე
და ეს ფიქრებიც უსასრულოდ შემოვიჩვიე...

შენ კი ზიხარ და ბნელ ოთახში მზის სხივებს იჭერ...