“პეიზაჟი ვარ,” თქვა კაცმა,
“პეიზაჟი და იქ მოსეირნე ადამიანი.
საშინელი კლდეებია იმ ადგილებში,
და ველები, ყავისფერი ერთფეროვნებით
თავისებურად კმაყოფილი. განსაკუთრებით უჩვეულო
მიწისქვეშა მღვიმეებია, უცაბედად შიშისმომგვრელი,
მცირე ზომის და სახიფათო სიღრმეების.”
“ვიცი,” თქვა ქალმა. “როცა ვაპირებ
გავისეირნო საკუთარ თავში, თითქოს
ერთ-ერთი მშვენიერი საღამო იყოს, გულმავიწყობით,
ადრე თუ გვიან მივადგები ადგილს, სადაც
ისლი და თეთრი ყვავილების ბუჩქები, ალბათ
ტეგანი, საზღვარს მონიშნავს და ვიცი,
რომ იმის იქით მხოლოდ ჭაობია,
რომ შეუძლია ჩაგითრიოს და
მობუყბუყე ლაფში დაგახრჩოს.”
“ერთი ბებერი ძაღლი გვყავდა,” თქვა კაცმა,
“როცა პატარა ბიჭი ვიყავი, კარგი ძაღლი,
მოსიყვარულე. ოღონდ თავზე ჰქონდა იარა. თუ
შემთხვევით შეეხებოდი, უცებ ყეფით მოგახტებოდა
და გიკბენდა. ერთ ბავშვს უკბინა, მოუწიათ
ვეტერინართან წაეყვანათ და მოეკლათ.”
“არავინ იცის, ეს სადაა,” თქვა ქალმა,
“და შემთხვევითაც ვერ შეეხება.
ჩემი მიწაწყლის შიგნითაა, და მხოლოდ თვითონ,
როცა ცხოვრების გზას გავდივარ, ჩაფიქრებული,
ჩემს ბორცვებს ვკვეთავ, და საკუთარი ტყის ხავსზე მძინავს,
მხოლოდ მე თვითონ გაუფრთხილებლად ვეხები მას,
და საკუთარი თავისკენ ვხტები – “
“ან უკან იხევ
ზუსტად დროზე.”
“ჰო, ასე ვსწავლობთ,
რომ შიში არა, ტკივილია, რაზეც ვსაუბრობთ:
ეს ადგილები ჩვენს შიგნით, როგორც შენი ძაღლის იარა,
სამუდამო ჭრილობებია და დრო მათ ვერასდროს,
ვერასდროს კურნავს.”