აბა, სადა ხართ, მოუსვენარო გოგოებო,
ჩვენო ბებია–ბაბოებო...
შავი თავსაფრით,
კრეპ–ჟორჟეტის შავი კაბებით,
"შავი ტუფლებით...
შავი ლაქის რედიკულებში_
კრახმალიანი ცხვირსახოცებით",
პიტნის კანფეტით,
ჩვენივე პაპა–ბაბუების გახუნებული სურათებით
და საბუთებით(ვაითუ, გზაში ცუდად გავხდეთო),
გამოიპრანჭეთ.
დაიკრიფეთ გულზე ხელები_
ნიშნობის ოქროს ბეჭდებივით გალეულები
და მონატრებულ ქმრებთან წახვედით.

აქ, აბა, რაღა საქმე გქონდათ...
ყველაფერი დააწკრიალეთ, დაალაგეთ, დააბინავეთ:
ჩვენი დედები გაამზითვეთ–ატლასის ფერად საპირეებში
დედის სითბო და ჩუმი ლოცვა გამოუკარით.
ონავარ მამებს გადაყვლეფილი მგლის მუხლები გაუმაგრეთ.
ქვრივ–ობლებისთვის ნაადრევი კვერები აცხვეთ.
მეზობლის ხეზე ჩამოფხრეწილი ჩვენი ბავშვობაც ამოგვიკემსეთ
და მერე, მერე გამოიპრანჭეთ...

ვერც მანდ ასვენებთ გალეულ ხელებს:
ყაისნაღით ლილოჭრელოს მაქმანებს აქსოვთ,
ომბალოსა და ქონდრის სურნელით ზაფხულებს კმაზავთ,
ზამთრის ღამეებს ქარგავთ ფიფქებით,
შვილიშვილების გამოხედვაში თქვენს სახეს ლამბავთ,
ღამით, ძველისძველ ალბომებთან მიყუჟულებს
ჩვენთვის ნაქსოვი პლედებით გვათბობთ და გვეფერებით.

არ დაიღალეთ?
ახლა მაინც ჩამოგვიჯექით, სული მოითქვით,
ჩვენო ბებია–ბაბოებო,
მოუსვენარო გოგოებოო...