ერთხელ დავიძინე და
სადღაც გავიღვიძე,
ეს გაღვიძება იყო სხვაგვარი,
უფრო მთრთოლვარე,
უფრო მაღალი...
გონება ჩემი მაქვს და
ხედვაც ჩემი...
- სხეული? სხეული სად არის?
- სხეული იქ არის სადაც
ხან მზეა მწველი და
ხან ძლიერი ქარი...
სადაც მე ვიყავ სიჩუმე იყო
და ამ სიჩუმეს არღვევდა ქნარი...
სადღაც გალობა ისმოდა...
ისევ კვნესოდა ლარი...
სადღაც ბოროტი გოდებდა...
გულს კი სიამე მარწუხებს სდებდა...
იმ ქვეყნიური სიტკბო გონებას
არაამქვეყნიურ ბურუსში ჰხვევდა...
უცბად გაჩერდა ეს ყველაფერი,
გულში ვიგრძენი ძლიერი დარტყმა,
რაღაც წიკ-წიკიც მომესმა
და დამეკარგა ყველაფრის აღქმა...
მესმოდა სიტყვები ნაწყვეტ და ნაწყვეტ...
ნაწყვეტ და ნაწყვეტ:
- ''ნუ გეშინია მეგობარო
ჯაჭვს სიკვდილისას ადვილად გასწყვეტ''
- ''პულსი ესინჯება''... '' შენ გადარჩები''...
- ნუ მეშინია? მე გადავრჩები?
გადარჩენილი თქვენ მე დამღუპეთ,
სიკეთის ნაცვლად თქვენ ამ ქმედებით,
ტანჯვის და ცოდვის წყალი მაპკურეთ!