პახმელია მკლავს
სისხამ დილიდან,
ამომეწურა
ლექსის მარაგიც,
ოხ...ახლა მომცა
კიტრის მწნილი და
დამალევია
”გომის” არაყი?

სანამ არ დავლევ
ღამეა ჩემთვის,
კვლავ მახსოვს
ჩემი ყანწებთან ომი,
ნეტავი ახლა
სულ ერთი წვეთი
დამალევია
არაყი ”გომის”...

თითქოს ფეხს ახლა
თავიდან ვიდგამ,
წინ ისევ გზაა,
მერე ხევია,
ვოცნებობ ახლაც
სულ ერთი ჭიქა
გომის არაყი
დამალევია...