იცი, საათი ახლა ჩემი საწოლის თავთან,
მონოტორულად დროს ითვლის და დროს რჩება რითმით.
ნერვებს აშლია საღერღელი,ამოყვა მაჯებს
ხმელ ლუკმად ატან ჭიქა არაყს წატეხილ ყუას,
დრო თბილ მჭადს აგავს. . .
გარეთ ნოემბრის მიწურული მთვრალი დგას ზღურბლთან.
ფეხს ითრევს.კარის აქეთ თბილა,გარეთ სიცივე.
არ იგივდება დარჩენასთან. . . დრო რითმებს იცლის,
დრო მშვიდად გვმარცვლავს. . .
გადასცდა ფიქრი საღამოს და შუაღამისკარს,
ვითვლი სიცოცხლეს შენი მაჯის მშვიდი ფეთქვიდან.
დროს ვარწევ აკვნით, თოთოა და ახალ მთვარეობს.
არტახების ქვეშ იმედს სძინავს მშვიდად და ვუსმენ. . .
იცი, საათი ახლა ჩემი საწოლის თავთან ,
არაფერი და სამი სუნთქვით ჩამორჩა დილას.
მშვიდად იღიმი. . .
დრო კი მიდის, წვეთ, წამ, წუთობით და
არტახებს მიღმა,  ჩვენი სულის გაზაფხულს სძინავს.