ყვითელი, გაცრეცილი რვეული, ზღვისპირა პლაჟზე,
კვლავ ლოგინში ვწერ, ზუსტად ისევე, როგორც გასულ წელს.

ექიმთან მივდივარ, ორშაბათს.
”დიახ ექიმო, ფეხში სისუსტე, ვერტიგო*, თავის ტკივილი და წელიც მტკივა.”
”სვამთ?” მეკითხება.
”ვარჯიშობთ? და იღებთ ვიტამინებს?”
მე კი მგონია, რომ უბრალოდ ავად ვარ ცხოვრებით,
ვითომ ცვალებადი ფაქტორებით დატვირთული, რუტინული, სადაგი დღეებით.

იპოდრომზე, ბედაურების რბოლის ცქერისას, ვგრძნობ მომენტის ამაოებას.
გასამართი რბოლის ბილეთით ხელში, ვდგები და დროზე ადრე მივდივარ.

"უკვე მიდიხართ?" - მეკითხება მოტელის კლერკი.
"დიახ, ეს ყველაფერი მოსაწყენია" - ვპასუხობ.
"თუ ფიქრობთ, რომ აქ ყველაფერი მოსაწყენია, მაშინ, ერთხელაც, კიდევ უნდა დაბრუნდეთ".

უკვე დავბრუნდი - კვლავ აქ ვარ, ჩემი ბალიშებით გარშემორტყმული,
მოხუცისსახიანი, ბებერი მწერალი, თავისი გაცრეცილი ყვითელი რვეულით.
რაღაც მოძრაობს იატაკზე, და მოდის ჩემსკენ,
აჰ, ამჯერად ეს ჩემი კატა ყოფილა.

* - ვერტიგო (ლათ. "თავბრუსხვევა")- ვესტუბულარული სისტემის დაავადება, წონასწორობის შეგრძნების დარღვევა. ხშირად ეძახიან სიმაღლის შიშსაც.

Are You Drinking? 

washed-up, on shore, the old yellow notebook
out again
I write from the bed
as I did last
year.
will see the doctor,
Monday.
"yes, doctor, weak legs, vertigo, head-
aches and my back
hurts."
"are you drinking?" he will ask.
"are you getting your
exercise, your
vitamins?"
I think that I am just ill
with life, the same stale yet
fluctuating
factors.
even at the track
I watch the horses run by
and it seems
meaningless.
I leave early after buying tickets on the
remaining races.
"taking off?" asks the motel
clerk.
"yes, it's boring,"
I tell him.
"If you think it's boring
out there," he tells me, "you oughta be
back here."
so here I am
propped up against my pillows
again
just an old guy
just an old writer
with a yellow
notebook.
something is
walking across the
floor
toward
me.
oh, it's just
my cat
this
time.