რომ შემეძლოს საკუთარი ცხოვრების თავდაყირა დაყენება, ერთი წუთითაც არ დავფიქრდებოდი, ისე ვიზამდი ამას. ჩვენ ყოველთვის ვუსმენთ გულს კარგად, ყურადღებით და ვაკეთებთ პირიქით. სინამდვილეში არასდროს შეგვწევს ძალა ნამდვილ გრძნობას გავყვეთ, იმიტომ რომ გვეშინია, ან უბრალოდ გვგონია რომ არ ვართ მზად. მაგრამ გვავიწყდება, რომ როგორც არ უნდა გვინდოდეს ამის უარყოფა, ჩვენი ცხოვრება მხოლოდ ჩვენი ასაწყობია და სხვა არავინ უყრის საფუძველს მას. სხვები უბრალოდ გვეხმარებიან ფერების არჩევაში, ფორმის მიცემაში, მაგრამ მთავარი ჩვენზეა. იქნებ სწორედ ამიტომ ვერ ვბედავთ. შიში, ადამიანის თანდაყოლილი თვისებაა ლოგიკურიცაა იქნებ. ჩვენ ხომ იმდენი იმედგაცრუება ვნახეთ. მერე შეგვეშინდა, რომ ყველაფერი ჩვენ დაგვბრალდებოდა და სიყვარული დავადანაშაულეთ. გრძნობა, რომელიც ოდესღაც ლამაზად ფეთქავდა და ჩქეფდა, სიცოცხლეს გვილამაზებდა, უბრალოდ ჩავკალით და ერთადერთი კითხვაღა დაგვრჩა. -რატომ ვართ საშინლად? პასუხს ქვეყნიერების ყველა კუთხე-კუნჭულში ვეძებთ საკუთარი გულის გარდა. იმიტომ რომ იქ ჩახედვის ყველაზე მეტად გვეშინია. ჩვენ ხომ არ ვიცით რა დაგვხდება. გასისხლიანებული წარსული, მშვენიერი ოცნება თუ არაფერი, სიცარიელე. უნდა ვაღიარო რომ ეს უკანასკნელი ყველაზე უფრო საშინელია. იცი, მე ზუსტად ვიცი, რატომ ვარ ცუდად, მაგრამ ყველაფრის გამოსწორებისთვის ძალა არ მეყოფა, იმავე შეცდომას დავუშვებ, ვერც ახლა გავბედავ დიდ სიყვარულს გავყვე. ვიცი, რომ უფრო ძლიერი გგონივარ, მაგრამ მე უბრალოდ არ შემიძლია, მარტოს არ შემიძლია. უშენოდ... ზოგჯერ ზედმეტად გვიანია ბოდიშის მოხდა და მე დამაგვიანდა. გთხოვ ეს მაინც მაპატიე...