შენთან რა უნდა შიშსა და სიკვდილს,
შენ ხომ თვალებით სამყაროს ათბობ...
შენი ტუჩები ალუბლისფერი
და მზის ღიმილი ღრუბლებსაც ახსოვთ...

შენთან რა უნდა დღეს მარტოობას...
ან ამ უკუნეთ სასტიკ სიბნელეს...
შენ ხომ იმდენი ოცნება დაგრჩა,
რომ მათ გაქრობას აღარ ვიჯერებ...

შენთან რა უნდა დარდსა და ცრემლებს,
ახლა გიყურებ... შენ გძინავს თითქოს...
და რა ძნელია ალბათ სიკვდილი,
როდესაც სული სიცოცხლეს ითხოვს...

შენთან რა უნდა ცივ მარმარილოს,
ისე სუსტი ხარ... ნაზი... პატარა...
ცით ჩამოხვედი შენ ანგელოზად
და დედამიწამ ვეღარ გატარა...

შენთან რა უნდა უღვთო სიჩუმეს,
რატომ ხმაურობს ასე კარებთან...
შენ ჩვენში დარჩი მარადისობად...
იმ დღედ, რომელიც აღარ გათენდა!...

14. 12. 2010