საქართველოში ინგლისურზე დაჰყავთ ბავშვები,
ტაო-კლარჯეთში ქართულზე,
ჩვენი სახლის წინ ფერეიდანში ქუჩის და
ქუჩის გასაყარზე ცხოვრობს მოხუცი,
ამბობს - გურჯისტანს
დაბრუნდები ალბათ ვეროდეს -
ჩვენ კი რას ვშვებით? არც ვერაფერს და იმის გვჯერა
რომ ყველაფერი იმნაირად უნდა გვჯეროდეს,
როგორც გვაჭმევენ, როგორც სურთ და
ასე დავთესეთ -
პატარ-პატარა საქართველო... და ვიღაც სულთანს
ფეხზე ჰკიდია შენი ქვეყნის მთელი სიმძიმე!..
მანამ იქნება ასე სანამ სამსახურებში,
მაღაზიებში, ბაზარში და კიდევ ვინ მოსთვლის
არ ავითვისებთ ინგლისურს თურმე...
და ბედის გზიდან გადავარდნილ მილიონ ურემს
ვერ უპოვნია გზა რომელიც მერე გამოჩნდა.
ნაყოფს ისხამენ საქართველოები სხვის მიწებზე და
მოკრეფას გვთხოვენ ჩვენ, ერს, ერს რომელიც
საკუთარ მიწაზე სხვა ქვეყნებს ვთესთ და
ვიმკით მოსავალს, მაგ:
Turkish hotel
არაბი შეიხის ქუჩა
და ა.შ
"დავდგეთ იქ სადაც ქარიშხალია"
შევიმოსოთ თურქული ტანსაცმლით
და ლექსებს ინგლისური სათაურები დავარქვათ,
ჩვენ პოეტები...
ჩვენ პოეტები...
ჩვენ პოეტები...
რა ერქვა როგორ დამავიწყდა ის სიტყვა... ჰმ...