უცნაურია, მაგრამ მხოლოდ ლექსებს შემორჩი
და როგორც სახატავი რვეულის მარცხენა ზედა კუთხეში
მიხატული სამკუთხა მზე,
დიდი ხანია ვეღარ მათბობ.
გატარებ , უფუნქციოდ , გიშერივით
ავი თვალისგან კი არა , საკუთარი თავისგანაც ვერ დამიცავი.
და ვერ მივმხვდარვარ სად წავიდა სიყვარული
რომელიც ყოველთვის იდგა ჩვენს შორის
როგორც სახლი ,რომელშიც ერთად შევდიოდთ ორი კარიდან.
უცნაურია,მაგრამ მხოლოდ ლექსებს შემორჩი
და მოგონებეს აქა-იქა.
ნელ-ნელა სახეც დამავიწყდება, მერე ღიმილიც
ალბათ შენი არსებობაც დამავიწყდება
როგორც სახატავ რვეულში დახატული მზის
რომელსაც ყოველთის ვაფერადებდი ყვითლად,
თუმცა ვერასდოდეს მათბობდა.