ავაჰმე... დაიაურო!
მძიმე დაგიდგა დროება,
საკუთარ თავთან საუბრობ,
მოგიხდა განმარტოება.
უღვთოდ გაგწირა განგებამ...
თუმც გასაწირი არ იყავ,
შენი ლამაზი ბავშვები
არღუნმა სადღაც გარიყა.
დამწუხრებულა მუცო და
დადუმებულა შატილი,
გვერდით აღარ გყავ მეუღლე,
ქალი-ჩამგდები მანდილის...
ავაჰმე... თურმე ცხოვრება
არა ჰყოფილა ადვილი!!!