ჩემს მაგიდაზე საათი დევს. აი, ის საათი, რომელიც რამდენჯერმე გამიფუჭდა, გავაკეთებინე და კიდევ გაფუჭდა! სწორედ მისი წყალობით ავდექი საწოლიდან 3ის ნახევარზე (არადა 12ის ნახევარს უჩვენებდა), მისი წყალობით გავაგრძელე ძილი და მისი წყალობით ვნახე ჩემი სიზმარი...

სიზმარში ისევ ჩამქრალ ცისარტყელაზე დავდიოდი. სიზმარში ისევ ჩრდილების ჩრდილების ჩრდილებით ვცოცავდი აპრილის მიერ აშენებულ მყარ და უმტკიცო კედელზე.
სიზმარში ისევ ვიღიმოდი და ისევ ვეძებდი აპრილს, ოღონდ ამჯერად მე ისევ ის, განდიდების მანიით შეპყრობილი, ყველაზე ცნობილი, ამაყი "მე2" ვიყავი. ისევ გადავაფურთხე სცენიდან საღეჭი რეზინი და პირდაპირ პირში ვესროლე იმ იდიოტს, რომელიც ჩემი ხელების ქნევით აღტაცებული მიმზერდა...
სიზმარში მე ცოტა ხნით თვალები დავხუჭე და სიზმარი ვნახე... დამესიზმრა რომ გაჩერებული საათის წიკწიკი ცდილობდა ჩემს გაღვიძებას, დამესიზმრა, რომ ურჯულო მორწმუნე, ანუ დაცემული ანგელოზი სხვებს ლოცავდა, სხვებს აერთებდა და რწმენით კურნავდა. აღარ გარბოდა პატარა, შავი ლეკვი და უსასრულობაში აღარ იკარგებოდა პატრონის მოსაძებნად...
დამესიზმრა, რომ აღარ თენდებოდა... დამესიზმრა, რომ საერთოდ არ იყო მზე და რომ საერთოდ არ არსებობდა ატმოსფერო, არმაგედონი დამესიზმრა... ვითომ დინოზავრები დაბრუნდნენ და ადამიანის ჩონჩხებს პოულობდნენ...
დრო გაჩერდა, მაგრამ ჩემი გაჩერებული საათი მაინც წიკწიკებდა, დრო კი არ იძვროდა ადგილიდან... წვიმა მოდიოდა და მიწასაც ასდიოდა სუნი, თუმცა დრო... გაჟღენთილიყო ჰაერი სისხლისა და მძორის სუნში, ჰაერში ვიყავი გახრწნილი მე, რომელიც ასე ძალიან არ მოგეწონეთ თქვენ....

ერთხელ, საათი გამიფუჭდა და დამესიზმრა, ვარდისფერ ღრუბლებში მცხოვრები სიკვდილი, რომელიც შოკოლადის ნაყინს ურიგებდა ბავშვებს....

ერთხელ, დრო გაჩერდა და მე....