შენ რომ მოდიხარ
                თავში ცხვირს მიყოფ,
გგონია ვსუნთქავ,
                გგონია მიგრძნობ?
შენ რომ მოდიხარ,
                გზას თელავ ზიზღით,
უკან რომ არ იცი
                დაბრუნდე იმ გზით...
ცოდვას რომ ჩაიდენ
                აღარც კი გზარავს,
იცი რომ კვლავ ასცდი
                სამოთხის კარავს.
ხორცი შენს მძაღე სულს,
                რომ ვეღარ ფარავს,
დემონი შენს დღეებს
                აღარც ღმერთს პარავს...
ბავშვობას რომ კარგავ
                უაზრო დროში,
გაზრდილი რომ ისვრი
                ეშმაკის ომში,
ხელებს რომ ისვრი
                დედის აბორტში,
წამალს რომ ატან,
                შვილებს კუბოში...

ვმოგზაურობთ ისევ დროში...
      ქარი...      სევდა ჰქროდა დროში...
და გვიწვევდა ღმერთთან ომში...