არ შეიძლება შორს ცხოვრობდე ჩემგან,დროით სავალზე. ჩვენს შორის იყოს ჩაჭედილი ფიქრების სივრცე-ბლანტი სიჩუმე.მარტოობის დღეები სველი, სამყარო ვრცელი,უსასრულო სავალი გზებით.დამღელი ყოფა და წლის დროები, ათთრთოლებული თითებით რომ გვიხატავს ყველასახიან მზეს. ისეთს, რომელიც არასოდეს გვინახავს ერთად.
  გამოვიზამთრე. . .
  მანამდე კი იყო ოთახი ცივი, უსახო,ზღვის ნესტის სუნით.გაუთავებელ წვიმად ღვრიდა ცა მლაშე ცრემლებს. მეცვა ლაბადა.ვაჯერებდი თავს ისევ იმას, რომ შენი სუნი სითბოსთან ერთად შერჩა და ზამთრის აუტანელ გრძელ ღამეებში, ისევ ჯიუტად ვიქსოვდი იმედს.
  ლაბადის იქეთ, რეალობას აუხსნელად რთულს, რითმებს ვუწყობდი.დაბადებიდან მძაფრად შემრჩა თვითგადარჩენის დიდი ინსტიქტი. გარდავიქმენი. . . აღარ შევრჩი დროებას ,,მე" და გამოგონილი ახალი სხვა, შეღება ფუნჯმა სულ სხვა ფერებით.
მახატია ახლა თვალები შუშის_ხალხი ცივია.
მახატია მოიისფრო მოლურჯო გული_მზე აღარ ატანს.
ცვილისფერი ჩემი თითები ჩამოშვებულ მკლავებთან ერთად,ცარიელ სივრცეს ვერ იხუტებს_ირგებს ნიღაბებს.
სხეული_ნაჭრის სათამაშო თოჯინის ასლი.
როლებს ვთამაშობ ნიჭიერად.სულში კი სადრაც შერჩენილი რწმენა რითმულ პაუზით_დღე ჩაგდებით_მახსენებს ძველს. სადაც ხარ შენ და მე, ისეთი როგორიც მაშინ შიშჩამდგარი ღია თვალებით, განათებულ სცენისა და ხალხის ხმაურზე. . . სადაც ჯერ კიდევ შეიძლებოდა უკან დახევა_არჩევანი. უბრალოდ მშვიდი სიმარტივე, არა სცენა! არა როლები!
მხოლოდ მე და შენ!
გადავიღალე. . . გაცვდა ლაბადა.