39 წლის
მარტოხელა
არ ყოფილა…
არა აქვს…
განათლება უმაღლესი
პროფესია … ცალსახად არ გამოითქმის, მაგრამ ეს სულაც არ უშლის ხელს
დილით ადრე გაიღვიძოს
ხელ-პირი დაიბანოს
კბილები გამოიხეხოს
წვერი გაიპარსოს
ისაუზმოს
ჩაიცვას
ფანჯარაში გაიხედოს და თუ საჭიროა ქოლგაც მოიძიოს.

… და მთავარი - სახლიდან გასვლის წინ შეიხედოს კარადაში.
კარადა კედელზე ჰკიდია შემოსასვლელში, როცა სახლში ბრუნდება და გასასვლელში, როცა სახლიდან გადის… აი ასეთი უცნაური კარადაა.  შიგთავსით ხომ ძაალიანაც უცნაური… თუმცა ვისთვის როგორ.

შეფიქრიანებული აღებს ხოლმე კარადას

- ესე იგი,  რა გვაქვს დღეს?  დღე დღეს, ისე როგორც გუშინ და  უცილობლად ხვალეც, იწყება საქალაქო ტრანსპორტით - ნუთუ შევაბერდებით ერთმანეთსო  - გაიფიქრა და “მკაცრად საქმიანი იერის” ნიღაბი ჩამოიღო თაროდან. იქვე მოირგო და სარკეშიც ჩაიხედა.  გაცვეთილიყო ოდნავ, მაგრამ გადასაგდებად ვერ გაიმეტებდი.
- კი შეცვლიდა კაცი, “შეწუხებული დროის უკმარობითო”,  ნიღბით, მაგრამ ამას ყველაზე ცოტა “ოპელ-ვექტრა” მაინც უნდა უმაგრებდეს ზურგს.  ასეა ეს!  ის კი არ გვყავს. მერე?
მერე სამასახური და ეგრევე შეფთან.
იქ რა თქმა უნდა თავიდან “ყმაწვილურად ხალისიანი” და შემდეგ უსწრაფესად “საქმიანად შეფიქრიანებული”,  ან “ფირმის  კეთილდღეობის მოსურნე ერთგული თანამშრომლის” ნიღაბი - გააჩნია სიტუაციას.
თუ შეფმა ისევ დაიწყო მტრებზე და მოშურნეებზე ლაპარაკი, მაშინ თადარიგში უნდა იყოს “გულწრფელად აღშფოთებულის და საბრძოლველად შემართულის”, მაგრამ სწორად დოზირებული.  აქ ადვილად შეიძლება ამოვარდე ჩარჩოდან და მერე… მერე თქვი შენ. შეიძლება “უსაზღვრო სინანულმა” კი არა “ღრმად დამწუხრებამაც” ვერაფრით გიშველოს.
მაგრამ თუ შეფმა, როგორც ზოგჯერ ემართება ხოლმე და ამოიოხრა
- ნუ განვსჯით, მათ საქციელშიც არის ლოგიკაო - მაშინ რა?
“მოწყალედ კეთილშობილურმა” არ გაამართლა ერთხელ… ეტყობა ეს მისი ფუფუნებაა. ამიტომ ეს ახალთახალი ნიღაბი მოვსინჯოთ - “ამაყად ირონიული”, ოღონდ უნდა იგრძნობოდეს რომ სიამაყის საბაბი შეფის დიდსულოვნებაა.
ეგ კარგი, მაგრამ ვაი თუ შეფის ქვეცნობიერმა ზე-შეფთა უნიათობის მამხილებელი სარისკო ბილიკით იარა - მაშინ?
მაშინ,  მეოთხედირონიულ ნახევარ ნიღაბს პლუს ოდნავ შესამჩნევი და ასიმეტრიული ღიმილი, თანამოაზრეობაზე მინიშნებით…
რთულია ეს, რთული!
ჰო… რა გვაქვს კიდევ მანდ? - სამიოდე ნიღაბი მთხოვნელთათვის, “უკარება და მოუსყიდველის”, “გადაუდებელი საქმით დაკავებულის” და თითქმის შეთქმულთა ნახევარღიმილი მხოლოდ თვალებით, პირობითი სახელით  “რა თქმა უნდა… არა, მაგრამ მე თქვენ ყურადღებით გისმენთ”
ამასობაში დროც გავა.
შესვენებაზე დღესაც შევხვდები ალბათ, ან მოვახერეხებ რაიმეს… “დარდიმანდული” აშკარად არ ამართლებს. “ჯენტლმენურს” მოვსინჯავ, ახლო დისტანციაზე თუ მომიხერხდა კონტაქტი, ან “რომანტიკულს”  პლუს  “იდუმალი მელანქოლიურობის” სათვალე.
კი მეხამუშება ძალიან, მაგრამ ქალებს მოსწონთ რატომღაც…
ჰო და ესეც! გუშინ რომ დამრჩა და საჭორაოდ აიტაცეს ეგრევე.
-”ლაღად  თავაშვებული სიხარულის” ნიღაბი.- ხომ შეიძლება დღესაც შემხვდეს დერეფანში… თან აწინაურებენო, ამბობენ.
სულ ეგაა დღეს?
კი! საკმარისია.
ან იქნებ ესეც წავიღო, ჰა? - “ უბრალოდ ადამიანური კეთილგანწყობისა და გულისხმიერების “
არა! არ ღირს… ისეთი რა უნდა მოხდეს დღეს? - არც არაფერი.

სადღეისოდ შერჩეულები აკურატულად ჩაალაგა  პორტფელში. 
პირველი ერთხელაც შეათვალიერა სარკეში და კარი გამოიხურა.
სამუშაოდ მიდიოდა
პროფესიით, თავადაც ვერ გამოეთქვა ცალსახად ვინ…
განათლება უმაღლესი
არა აქვს…
არ ყოფილა…
მარტოხელა
39 წლის.