უყვარდა და რა ექნა?
ძნელია უარის თქმა იმაზე რაც ძალიან გიყვარს… გინდ კვახი ყოფილა და გინდ კომბოსტო - აქ მთავარი სიყვარულია.
ის კი, სიყვარული ანუ, მოგეხსენებათ ბრმაა, არც თუ იშვიათად ყრუ და თუ საქმეს დასჭირდება, ცოტათი მოიჩერჩეტებს კიდეც.
“მისგან მეფე მონას ეყმოს, მისგან ბრძენი ხელად რებდეს”-ო, ვის არ გაუგია ეს.
ჰოო და, ჩვენს მეფესაც უყვარდა კვახი - ბაღჩეული, როგორც მეცნიერები იტყოდნენ, კულტურა.
უყვარდა ნებისმიერი სახით - ცივად მოხარშული განსაკუთრებით… არც  შეჭამანდზე ამბობდა უარს და არც ისეთ იშვიათობაზე, როგორიც კვახის მურაბაა.
ძალიან უყვარდა, მიუხედავად შინაგანი ორგანოების, კონკრეტულად კი კუჭის, არცთუ იშვიათი საპროტესტო სიგნალისა… სიგნალი იგი, მოგუდული ხმით და მართალია სუსტი, მაგრამ არასასიამოვნო მაინც, არომატით იფინებოდა გარემოში.
მეფე კი გრძნობდა ამას, მაგრამ სხვა არავინ ამჩნევდა თითქოს… განსაკუთრებით ახლო გარემოცვა და მეფემაც გადაწყვიტა რომ, არა მარტო ჭკუა-გონებით და კვახის უანგარო სიყვარულით, არამედ მეტად ფაქიზი ყნოსვითაც გამოირჩეოდა ქვეშემრდომთაგან.
არც გაკვირვებია.
მაგრამ ერთხელ მოხდა ის, რასაც მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნას ადარებენ ხოლმე კლასიკოსები. ჩვენც უკეთესს რას მოვიფიქრებთ და ვისარგებლოთ ამ მეტაფორით.
მოკლედ, გავარდა.. მეხივით მოწმენდილ ცაზე - ბავშვმა, მისთვის ჩვეული გუწრფელობით, მაგრამ ძალიან ხმამაღლა განაცხადა:
- მეფე ყარს!!!  - ხო!..  სწორედ ისე, ნაკითხ მკითხველს რომ გაუელვა ახლა თავში.
ატყდა, მაგრამ რა ატყდა… ისინი, ვინც ვერაფერს ამჩნევდნენ თითქოს, თურმე არ იმჩნევდნენ, თორემ ახლა  ცხვირზე ხელს იფარებდნენ და ფუ-ფუ-ფუო ერთხმად გაიძახოდნენ.
უფრო აქტიურებმა კვახის იმპორტის აკრძალვა მოითხოვეს.
მეტიც, გამოჩნდნენ ისეთებიც, რომელთაც უკადრებელიც კი იკადრეს, კერძოდ :
- სამეფო ერთიანდ ძირმომპალიაო და მიტომაც ყარსო - განაცხადეს და - ძირს მეფეო! - ზედ მიაყოლეს უსინდისოდ.
ცოტაც და რევოლუცია გარდაუვალი იქნებოდა.
დამფრთხალი მეფე მზად იყო სახალხოდ უარი ეთქვა კვახზე, არა მარტო როგორც ბაღჩეულ, მეცნიერებისა არ იყოს, კულტურაზე, არამედ როგორც პროდუქტზეც და საერთოდ აეკრძალა ეს ვერაგი და როგორც აღმოჩნდა, ქვეყნის ინტერესებისთვის საშიში საქონელი, მიუხედავად მისადმი  დაუფარავი სიმპათიისა…
მაგრამ მინისტრებმა ივარგეს და უარი ათქმევინეს ამ განზრახვაზე.
- უმჯობესია ისევ კვახს დაბრალდეს ყველაფერიო - მინისტრებმა - ვიდრე რაიმე სხვა მიზეზით გაუხურებიათო.
ის რომ სხვა მიზეზებითაც არანაკლებ ყარდა, მეფემაც იცოდა არამარტო ყურმოკვრით და
- იქნებ რაიმე რეფორმებიო… ჰა? - იკითხა შეშფოთებულმა
- რეფორმები არა… კვახიო - ერთხმად გაიცინეს მინისტრებმა და მას შემდეგ სამეფოს სკეპტიკოსთა არსენალს,  ერთი ფრთიანი ფრაზაც შეემატა.

მეფეს კი ისევ ძველებურად უყვარს კვახი, მხოლოდ იმ განსხვავებით რომ, გამორჩეულად ფაქიზ ყნოსვაზე პრეტენზია არა აქვს უკვე
- დიდი ვერაფერი, მაგრამ პროგრესია მაინც, დემოკრატიის აღმართზე.