ცხოვრებას ბელტებზე ფეხს ვაჭერ-
          მყიფეა,
          ფილტვები ივსება ჟანგბადის ნაერთით,
          შუბლზე ჩამოშლილი თმა, როკვას იწყებს და
          ეს თქვენი ხელია, ვეხები მადმუაზელ.
          არეულ ნაბიჯებს მწყობრში ვაყენებ,
          დრო არის, დრო არის, დრო არის რამდენი
          სიცივე ძვლებამდე ჭენებით მიიწევს-
          ერთად გავითოშებით, ჩვენ ორნი მადმუაზელ.
          მე და სამყარო კონტრასტულ ფერებში-
          ვხატავდით ერთმანეთს თუ წამებს ვითვლიდით
          თითებით, თითები გავალღვეთ და გული
          გაუმაძღარი გული ძგერს მადმუაზელ.
          ვკითხულობთ თვალებში სევდის ნარჩენებს,
          ორი ქალი დგას ჩრდილში დედამიწის
          მე და თქვენ მადმუაზელ-
          მიწას ვაფხვიერებთ, ნაცნობი სიანცით
          და კვლავაც-
          მანამ კი
          ვიყვიროთ ხმამაღლა, იოგის დახეთქვას
          რომ ვიგრძნობთ შევჩერდეთ, ასეა,
          სანამდე-
          შეგვრჩება მოტივი, ვილაღოთ სვე-ბედი,
          თამბაქოს იჭერთ და ეწევით ან რიტორიკულად
          თითებში არსებულ ვაკუუმს იყვითლებთ
          და ძარღვებს იშმორებთ
          ჯანდაბა მადმუაზელ.
          სურვილებს ვარიგებ,
          სახლებში-
          წყვდიადი დათარეშობს, იჭრება სივრცეში,
          ჩვენი ნერვები
          ძაფებად გავკიდეთ,
          ვინაღვლეთ რამდენი.
          სისწორეს ავცდით და მივყვებით ბილიკებს
          ჯანდაბა მადმუაზელ,
          თითებში არსებულ ვაკუუმს იყვითლებთ.