მდარე იუმორით ტოტებშემოსილი
სულის სინატიფე კვამლში იკარგება
სიტყვა ტკბილნარევი ხანაც შემუსვრილი
გულში ლაჟვარდივით ლურჯად იქარგება

სიტყვის მოლოდინში მბჟუტავ ვარსკვლავივით
შენკენ მოპყრობილი თვალის ელვარება
აგერ ორატორიც ამბობს მქარგავივით
ცხელი სანთლისფერი გახდა მღელვარება

ისე როგორც ყველგან დადგა ეპილოგი
გაჩნდა სენტიმენტიც აპო კალიფსურად
მგონი დასასრულის ბრძნული დანაზოგი
არის დასაწყისი სევდის დასასრულად.