დღეს ისევ წვიმდა, როგორც მაშინ. . .
ჭადრების ჩრდილში ვიდექით ერთად
და არ ვიცოდით რა იყო შიში,
განშორება და დარჩენა კენტად.

ჩვენ არ ვიცოდით რა იყო დარდი
და, როგორც ახლა, არ გვკლავდა სევდა.
რა ბედნიერნი ვიყავით მაშინ,
იმ წვიმიან დღეს, მზეც რომ დასველდა.

ბევრჯერ იწვიმებს კიდევ ისე კოკისპირულად,
და კიდევ დიდხანს იარსებებს ჭადრების ჩრდილი,
მაგრამ ერთი რამ დააკლდება წარსულის სურათს-
ჩვენ არ ვიდგებით ამ ჩრდილის ქვეშ გარინდებულნი.

17.03.1998წ.