იქ სადაც ალიონს ძილს უფრთხობს მზის სხივი,
იქ სადაც კვირტები ასკდება ალუჩას,
იქ სადაც ფოთლებიც თითქოსდა გიცინის,
იქ სადაც ოცნებებს ბოლოც კი არ უჩანს

მიჰყვები აღმართებს, ცხოვრების მეგზურებს,
და თითქოს  ბილიკებს თვალით კრავ კონებდ,
თუ ერთხელ იხილე, თუ ერთხელ ესტუმრე,
მერე ეს გიღირს ალბათ მთელს ქონებად..

შოვსა  და უწერას, ონსა და ბარაკონს
თამარის კლდესა და.... ქოლოსს და.. მრავალძალს
ბევრისგან მოყოლილს, ბევრისგან განაგონს,
ფიქრებში დალოცავ ამ მთების პატარძალს..

დალოცავ ხალხსა და დალოცავ ხეობას,
და იტყვი რაც არის, მეგონა მეც ასე,
აქ თითქოს ყველა დღე წააგავს დღეობას,
მადლობა უფალს და ხელს იშვერ ზეცაზე...