ჩვენს ოთახში ციოდა
და სიბნელე მართმევდა შენი სულის გასაღებს,
ჩვენ ნიღბების თეატრში ვითამაშეთ იუდა,
რომ ხვალ ჩემი სიკვდილი სიცოცხლეში გასაღდეს,
ღმერთო, როგორ მიყვარხარ?! ეშმაკს სული მივყიდე
სისხლის მუქი წვეთები დავურიგე გორგონებს,
აღარამაქვს სხეული, ტანჯვას უნდა ვიმკიდე...
თუმცა ჩემი სამყარო შენში უნდა მოგროვდეს,
რომ არ გავხდე დანტესი, ვიიონი, ვოლტერი
მე გათოშილ ქაოსად შენში უნდა ჩავსახლდე...
ვერ ვიქნები ვერასდროს, ყველა მუზას მომჭერით
როგორც ბართოლომეოს უიმედო სასახლე.

ჩვენს ოთახში ციოდა
სიგარეტის კვამლივით მოგვეფინა სინაზე,
შენი თმების სურნელი ციდან ისე ცვიოდა,
რომ პატარა სამოთხე შემოვრაგე მიწაზე.
გავხდი მისი ტუსაღი, როგორც ზამთრის იები
ნოტერდამის ქუჩებზე სისულელედ ვედები
მაშინ თვითმკვლელობისთვის არ მყოფნიდა ტყვიები...
როგორც უსიყვარულოდ არ იღვიძებს ედემი,
ისე ვღრღნიდი სიძულვილს მოქანცული ხელებით,
ჩემი სულის სიძუნწით, ბედის უკუღმართობით
მე და ღამის სიჩუმე ჭლექიანი ხველებით
გარეთ ღრუბლებს დავსდევდით და ქარიშხლებს ვაფრთხობდით

ჩვენს ოთახში ციოდა
ჯვარზე შვიდჯერ გაგვაკრეს, მე ვიყავი მარცხენა,
ქარი ფანჯრებს გადაღმა ღრიალებდა, კიოდა
ის ხმა ჩემში მობუდდა და მას შემდეგ არ ცხრება.
მოვიგონე ზღაპრები, სონეტები, მითები,
ოქროს კოშკებს უმზეო აივნები ვუშენე,
მთვარის შუქზე ტიროდნენ შენი თეთრი თითები
მე კი მხოლოდ ვუცქერდი და ვერაფრით ვუშველე.
შეგვიკედლა სიჩუმემ, როგორც სხვისი შვილები
ჩვენ კი მისი არყოფნის სიბრალულით ვკვდებოდით,
ეხლა უკვე გავგიჟდი და დროსავით ვილევი,
თურმე როგორ მიყვარხარ... მე ვერასდროს ვხვდებოდი

მზე არ ჩანდა იმ ღამით
შენს სხეულთან შეხება ტკივილამდე მტკიოდა,
გვაიძულა სიცივემ რომ მოგვეხსნა ნიღაბი
ჩვენს ოთახში ციოდა... ჩვენს ოთახში ციოდა