როგორ მინდა ჩიტებთან ერთად...მშურდა დღეს ვუყურებდი ახალდაბრუნებულები როგორ ეფერებოდნენ და ელოლიავებოდნენ საქართველოს ცას...
მინდოდა ღირსეული მასპინძელი ვყოფილიყავი და ყველა გულში ჩამეკრა...
"ჩიტები მიყვარს..."
აბუთიძის ლექსი გამახსენდა...
"ჩიტის ბუდეში ვცხოვრობ"... ნეტა შემეძლოს...
ნეტა შემეძლოს მათსავით ზემოდან ვუყურო დედამიწას...ჭიანჭველებისხელად რომ ჩანან ადამიანები...ყველა ერთნაირი იქნებოდა იქედან...
არ იქნებოდა არც შური,არც ... თუმცა არცერთი გრძნობა არ იქნებოდა...ვიფრენდი ჩემთვის და ვიქნებოდი...სადაც გამიხარდებოდა იმ ტოტზე დამიღამდებოდა და გამითენდებოდა...

მოვეწონებოდი კი ჩეტებს,ან რატომ დამიწუნებდნენ?! ჩვენ ხომ ერთი უდიდესი საერთო სურვილი გვექნებოდა:ცაში ფრენა...

ადამიანები ამბობენ: "პოეტები აფრენთ".ან უფრო სწორად"ცაში ფრინავთ"... ნეტავ მართალი იყოს...

თუმცა ყველას თავის ჯვარი აქვს სატარებელიო იტყვიან და მეც მარგუნა ღმერთმა...დავაბიჯებდე უნდა ამ ცოდვილ დედამიწაზე და ჩიტების ნაცვლად უგულო ადამიანებთან ერთად უნდა ვიცხოვრო..

ყველა ნაწერი ოპტიმისტურად უნდა დამთავრდეს ჩემი აზრით.ამიტომ ვიტყვი,რომ ვერაფერს დამაკლებს "ადამიანად ყოფნის სევდა".