მხატვარი ფერებს აურევს მხოლოდ და ამ ხატვაში ის გზებს გაკვალავს,
ფერებით ფერებს ალაპარაკებს,ფუნჯს მოუსვამს და აზრებს გაფანტავს,
მოდილიანი არ დამთვრალიყო? ფიროსმანს ბოთლით არ დაელია?
გიჟურად ფერხულს არ აყოლოდა, ფიროსმანს ლომი არ გაყოლია?!

სიგიჟეს წამით არ აყოლოდა შეიქმნებოდა ავე-მარია?
სიმთვრალის ბინდი ჩამოწოლოდა, არაფერია, განა მთვრალია,
ლექსების წერა რომ არ დაეწყოთ პოეზია ხომ ისე მკვდარია,
ხელოვნებაში დავას დავიწყებთ, ფერებს ვერ ვარჩევთ ჩვენთვის მკრთალია,

სიმაღლეების დევნაში მარტო, საკრალური გზით მწვერვალს ვერ იპყრობ,
უშვალოობა, უბრალოდ წერა, უბრალოდ ხატვა და იმას ფიქრობ,
ბილწი აზრებით თულმე ლამაზში, თურმე ნათელშიც სიბნელეს ფიქრობ,
ფერებს აურევ, აზრებს გაფანტავ, სანთელს ანთებულს უცბად ჩაიქრობ.