ხან სიყვარულის ქურქი მეცვა, ხან – მარტოობის;
ხან ქროდა ქარი ხორშაკი და ხანაც სიო და…
მადლიც ვიგემე, სუნი მეცა ხან მარტო ობის,
მზე იღვრებოდა ოქროსფერი… ხანაც ციოდა.

ქროდნენ ქარები… მაგრამ იყო ჩუმი ზმანებაც.
იდგა საღამო ჭვირვალი და სულმთლად სათუთი,
თვალ–სამკაული შეიბნიეს ლამაზმანებმაც,
ესეც ქალაქი… ეს კი ჩერო, აი, სათუთე…

როცა ასფალტი ასე სუნთქავს, ასდის ალმური,
მაშინ სხვა ფეთქვა გენატრება, სხვაა წადილი;
ამ დროს სოფელი გელანდება, ნაღდი, სალმური,
თბილი ბუხარი… შესაწირი თუნდაც წანდილი.

იქ ცოცხალიც და გარდაცვლილიც ახლობელია,
იქ მოხუციც და ახალგაზრდაც მღერენ ოდელას;
ირგვლივ ტევრია, დედა დათვის ახლო ბელია,
აქ კი – ქალაქში, “გრუზინების’ ჯოგი მოგელავს.

ო, როგორ მინდა გაზაფხული, მიწის სურნელი,
ცხენის თარეში, როს მარიტას იჭერს გედია;
ძლიერ მომწყინდა თვალზე ჭირხლი, დრო კი – სულ ნელი;
ფიქრი  – ულევი, სეზონური ეს ტრაგედია.

არც სიყვარულის ქურქი მინდა, არც მარტოობის,
ქურქი ქურქია, სარაფანას მე მხოლოდ ვნატრობ;
და თუ აქამდე სუნი იდგა აქ მარტო ობის,
ახლა, გპირდებით, კვლავ ახედავთ ჩახჩახა ტატნობს.

როცა ზამთარი თავს მოიკლავს, აწ უსტაბაში,
როცა დაქენჯნის სინდისი და თოვლად გადნება,
ისევ ვარსკვლავებს შევაგროვებ ჩემს ყულაბაში,
მაშინ იკითხონ საცოდავმა მინდვრის კადრებმა –

ისევ თვალთვალში გავატარებ ჩემი “ჭოგრიტით”,
რომელსაც ალბათ ვათხოვებდი თითქმის ვერავის,
მოღუღუნდება ჩემს სარკმელთან ბეღურა, გვრიტი,
აღარ მექნება შიში ყინვის, ქარის ვერანის.

დაიხატება ისევ ცაზე ნაზი ზმანება,
მოყვება ამბავს ღმერთი მზით და ღრუბლებით ხელში…
მერე იკითხონ გალაღება ლამაზმანებმა,
როს იებს უთმობს ადგილს სულში ჩამჯდარი ხრეში.

                5 მარტი, 2012