თავის გზას, თავის კალაპოტს
მდინარე ყოველთვის თვითონ იქმნის,
თუმც კალაპოტი რომ უნდა არსებობდეს
მდინარეს არ მოუფიქრებია... თითქმის
დაბადებისთანავე მთელი სიცოცხლით
მთელი ენერგიით მიექანება
და მოგვიანებით ღვინდება...

მდინარე ერთხელაც აუცილებლად შეხვდება
მეორე მდინარეს, მასზე უფრო სუსტს
ან მასზზე უფრო ძლიერს..
ორი კალაპოტი ერთმანეთს შეერწყმება
და აგრძელებენ ერთად დინებას..
მათგან ზოგჯერ ერთ-ერთი მეორეს სახელზე გადადის..
თუმცა თავის მე-ობას არ კარგავს !

რაც კი მასში თევზი იყო (ღორჯო თუ კალმახი)
არსად იკარგება.. ოღონდ ახლა
სხვა ღორჯოებთან და კალმახებთან ერთად
განაგრძობს ცხოვრებას.
და ასე, ერთის სახელით მიედინება ორი მდინარე
ერთ კალაპოტში და ქვია  მ დ ი ნ ა რ ე
სანამ უსასრლობაში გათქვეფას არ მოინდომებს,
კალაპოტში, საზღვრებში მოქცევას აღარ იკმარებს
და შეუერთდება ზღვას.. .ან  ოკეანეს...


და ჩვენ...
ჩვენს გაერთიანებულ კალაპოტში ვიდინოთ ნელა!
და ერქვას  ჩემი სახელი
შენი თვისებებითურთ, ან შენი ჩემითურთ. (ხომ ხედავ,
ეს არ გვაკარგვინებს ინდივიდუალიზმს თურმე)...
ვიდინოთ ნელა, შევიგრძნოთ ყველა
ჩავლილი ხე და სახლი,
დავაფასოთ თითო მოფერადო კენჭი,რომელმაც
აგვიშენა ჩვენ ეს საჭირო საზღვრები
და არ ავჩქარდეთ...
რადგანაც ჩვენი დინებაც საბოლოოდ
ოკეანისთვისაა განწირული.

ვიდინოთ, ვიფორიაქოთ ნელა
ჩვენს მყუდრო, ჩვენივე შექმნილ
კალაპოტში!
ვიდინოთ გაერთიანებული
ძალებით!