დაღლილ მზერას დაგიჩრდილავს თეთრი ჩადრი,
მე კი უფრო სულს გამიხრწნის წყნარი სიო,
ჩემთან, უკვე რახანია მზე, რომ ჩადის,
შენს სენაკში ღამითაც კი აისია.

სამწუხაროდ, რთული არის მოლოდინი,
ღამის პერანგს წელზე ვეღარ მოგაზომავ,
რადგან უკვე სხვისი  გქვია - ფოფოდია,
ჩემთვის მხოლოდ - სამუდამოდ მონაზონი!...