მოვდივარ სახლში,ვიცი შენ იქ აღარ დამხვდები,
მუხლებმოკვეთილს მომაცილებს სევდა უძირო.
მოწყენილ დღეებს უდედობის ცრემლები ახრჩობს
ჭიშკრის ჭრიალში მომესმება:-მოხვედი შვილო?

დამფრთხალი მზერა ელურსმება ოცნების საცდურს,
ოდის პარმაღზე უიმედო იმედი ბორგავს,
ჩაწყვეტილ სიმებს ათრთოლებულ თითებით ვბლანდავ
და უსაშველო მონატრება ისევ სცემს ბოლთას.

სული კივილით ენარცხება კარის ანჯამას,
ცარიელ ოთახს ჩაკირვია დარდი უთქმელი.
მოგონებების კრიალოსანს კალთაში მიბნევს
კედლის ნაპრალში ჩარჩენილი დედის სურნელი.