ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

ყვავილებს ნაგავი მიაყარე
ნათლობის ჯვარი თავად ჩამოვიწყვიტე,
ამ მახინჯ ქალაქში - მძღნერისფერი მტკვარი
(რომლის პირასაც ონანირებდა ბარათაშვილი)
სისხლის მიმოქცევის საპირისპიროდ
მხოლოდ ერთ მხარეს მოძრაობდა
და დასაწყისი:
ევოლუციაგამძლე ღმერთი, არაფრის დიდებით
არ ტყნავდა ამ გულს,
რომელსაც მამა - სამშობლოს უძახდა.
კანალიზაციის გაძვალტყავებული ვირთხებივით
ეძებდნენ სარჩოს ერთმანეთის სულებში
და გაფარჩხული დაძინებისას
ყოველთვის ვმასტურბირებდი ვარდისფერ თეთრეულზე
რადგან არაფერია საყვარელ ადამიანთან სექსზე ლამაზი.
ის დასაწყისიც:
დამარცვლით ვასწავლიდით იმ ერთადერთ მზეს
(ყოველ საღამოს ამ მძღნერისფერ მტკვარში რომ იძირებოდა
შენი ფანჯრიდან)
თუ როგორ ეთქვა ჩვენი ერთადერთი მობეზრებისთვის:
მოკალი ღმერთო, ვინც შენ გიწამა!
და მერე ისევ:
ალკოჰოლი, საძილე აბები, ლეონარდ კოენი,
სიკვდილი რომანტიკისთვის და არა პირიქით,
ჩემი მეგობარი გოგონა, რომელიც შენი გალეშილი ძილის დროს
ნატიფი თითებით მათავებინებდა,
მერე პირიქით
მის ორჯერ ნამშობიარებ ვაგინას
(საიდანაც კიდევ ორმა ქართველმა გამოყო თავი)
სიამით ვწოვდი.
და მორჩა:
წერილი, რომელიც მზეს გავატანეთ. იმ იმედით
რომ ის არასდროს,
აღარასოდეს დაბრუნდებოდა.