(ჩემს დას)


გახსოვს ბავშვობა, ხელებით რომ სახეს მალავდა?!
ქოთნის ყვავილებს ვაგროვებდით, და ყოველ დილით,
აღმართს მივყავდით თუ მიგვყავდა იქ სადაც ახლა
არავინ მიდის და აღარ  რწყავს საფლავზე ძილით
გაბრუებულ ყვავილის გუნდებს....

(გახსოვს ბავშვები ქილებში რომ ხურდებს მალავდნენ?!)
ჩვენ კი დილიდან, ამოსულ მზეს სხივებს ვაცლიდით
ქილებში ვყრიდით იმ იმედით, რომ მოსულ ზამთარს
გადავრჩებოდით თუ დროულად თავებს ავხდიდით.

გახსოვს ბავშვობამ, ჩვენს გარეშე რომ ჩაიარა?!
დამალობანას ვთამაშობდით საბნის სარჩულში
ან ტალახისგან აგებული რამდენი დარჩა
სახლი, რომელსაც ვაშენებდით ყოველ ზაფხულში.

დიდხანს ვხატავდით გზებს რომელსაც ახლა ვადგავართ
ჩვენს ბნელ ოთახში გახელილი ფართო თვალებით
ღამეს ვათევდით სულ უბრალოდ, არაფრის ნაცვლად.
ბებო გვისმენდა, ჩვენ დილამდე ლექსებს ვამბობდით.

გახსოვს ბავშვობა, ხელებით რომ სახეს მალავდა.
ცაში ცქერისგან  დაგრეხილი გვქონდა კისრები
და გამოხრული წარსულიდან ღმერთის დანახვა
რამდენი  წელი გავიდა და ჯერ ვერ შევძელი (თ)

................................................................

2011წ.