***
მზე ამოზიდეთ, ამოაგორეთ...
ჰორიზონტს დადეთ...
როცა არ უყვართ...
როცა არ უყვართ...
როცა არ უყვართ.
ცა ჩამოწიეთ, ჩამოაქციეთ...
მიწას მიაბით...
როცა კვდებიან...
გვიკვდებიან...
როგორც თეთრ ულაყს
მთის ფერდობზე პაპა აბამდა
ცამაც მოძოვოს... მწვანე მდელო
ცრემლიც დახვრიპოს...
საკუთარი...
წვიმად რომ მოსდის
და მიცვალებულს ძვლებში უდგება...
ჩვენ ვეღარ ვტირით...
ალბათ ღმერთმაც ვეღარ მოზომა
ცა რომ შორსაა...ნამეტანი...
თორემ ხელებით...
დავწურავდით
ღრუბლებლებს ცხედრებზე...


(და მაინც მშრალი განმეორება)
შენი სიცოცხლე დამაჯერეს...
სადღაც ცის იქით...
საკამათოა...
თუმცა თვალებს მაინც ვერ ვითხრი
ხელები ჩემი გაბლანდული
საკუთარ სულში...
და გულსაც ისევ გააქვს ბაგუნი...