გზად მიდიოდა ორი კაცი, - ერთი ღარიბი,
მეორე დიდად კეთილი და მდიდარიც ფრიად,
გზა შორი ედოთ, არ ჩქარობდნენ თანამგზავრები,
თან უყვებოდნენ თავის ამბებს, ერთურთს გულღიად...

"სამი შვილი მყავს" – თქვა ღარიბმა, "სამივე გოგო,
მოგეხსენებათ, გასტუმრება უნდა სამივეს!
მე უქონელმა რა ვქნა, თვალში შევხედო როგორ
ჩემს შვილებს, თუკი ვერ გავატან შესაფერ მზითევს?!"

"ნუ დარდობ!" – უთხრა მდიდარმა და გულის ჯიბიდან
ამოაცურა აბრეშუმის მდიდრული ქისა,
შიგ შვიდი ოქროს ფული ედო და იმ შვიდიდან,
სამი მონეტა შვილებისთვის თანაბრად მისცა.

გზა გააგრძელეს, გააგრძელა მანაც მოყოლა,
უამბო თავის ცოლისა და დედის ამბავი,
"ორივეს სურსო, მის ჭკუაზე სახლის გაძღოლა,
მე კი მათ გაყრას მოვაბიო, ვერაფრით თავი..."

"ნურც ამას დარდობ!" – გაამხნევა მდიდარმა ისევ,
"ადვილად შევძლებ ამ საქმეშიც დახმარებასო..."
ორი მონეტა ამოიღო ქისიდან მყისვე,
აჰა, ცალ-ცალკე დაასახლებ ცოლს და დედასო!..

ნახევარი რომ გაიარეს, მოშივდათ მგზავრებს,
გზად შეიარეს ერთ დუქანში, მოიკლეს მადა
და რომ დანაყრდნენ, ყველაფერი რომ მოითავეს,
მდიდარმა სუფრის ერთი ოქროც გადაიხადა.

განაგრძეს გზა და როს მივიდნენ გზაგასაყართან,
ღარიბს წასძლია იმ, მეშვიდე ოქროს სურვილმა,
მდიდარის მოკვლა განიზრახა, დანა აღმართა
და ჩანჩქერივით გადმოსჩქეფა სისხლმა გულიდან...

მალე გაუწყრა ბოროტ ღარიბს მაღალი ზეცა,
ჭირში მოუხდა მას, იმ ოქროს გამოყენება,
სამივე გოგო დაეხოცა, ცოლიც გაექცა
თავზე დაენგრა, განიზრახა - რისიც შენება!

P.S.
ამ პატერიკში, "ოქროები" არის შვიდი დღე,
"მდიდარი" ღმერთი – ადამიანს ("ღარიბს") რომ ჩუქნის,
ექვსი დღე, ვისაც როგორ გინდათ, ისე შეირგეთ,
მეშვიდე დღე კი გახსოვდეთ, რომ უფალს ეკუთვნის!!!