გაუგზავნელი იმეილი  იოზეფ ბლატერს


შენ მართავ ფიფას,
აძლევ სანქციებს,
თითქოს მორალის ითხოვ დაშვებას,
ჯიპებში ზიხართ და ყოველღამით
არ ელოდებით გარდაცვალებას.
ატყუებ ბავშვებს, ამართლებ ცოდვას,
პატარა ბიჭებს სულს ურევ ცოდვით
ამღვრევ მათ მორალს, ფსიქიკას, გულს,
პატარებს ესვრი გადაჭრილ თოფს.
ამართლებ ცოდვას - ზიხარ ვიცი თბილ სავარძელში,
შენი ვალია სამართალის მრუდედ მოქცევა,
კანონებს უვლით, მორალს უვლით გვერდს და გგონიათ
ვერ აგაფეთქებ ჩუმად ღამით, ვიდრე მორჩება
თქვენი ღრეობა,
მოლხენა
და
სიტყვების კონა.
მე ეგ სიტყვები გადავყარე კოცონს მივეცი,
იმ ნაგავს აჭმევ პატარა ბავშვებს?
როგორ იქცევი?
მე მოვალ შენთან, მე მოვალ თქვენთან,
მე თქვენ მიყვარხართ და მოგკლავთ ყველას.
თქვენ კლავთ პატარებს, მათ უმღვრევთ ფიქრებს
ამართლებთ  წარმართ ორიენტაციას,
გვატყუებთ დიდებს, ერებს და ხალხებს
ცდილობთ თავიდან გვასწავლოთ ის,
რასაც ჩვენ ვსწავლობდით ღარიბულ ქუჩებში,
იქ, სადაც არ იყო თბილი  სახლები,
იქ, სადაც ტაძრებს არ ჰქონდათ გათბობა
და სიწმინდე ნიშნავდა უფლის სიყვარულს.
თქვენ კი გვატყუებთ მთელ მსოფლიოს
და ჩვენ ქართველებს,
ამბობთ კაცები, რომ წვებიან ერთად კარგია,
თქვენ ტრადიციას მორალს უცვლით
ეს რა ხილია?
მე მალე მოვალ თოფით ხელში
ღამის წყვდიადი გზას გამინათებს,
მე გამოვედი წინააღმდეგ თქვენი აზრების,
ალბათ სიმართლე როცა წვებით
ძილს არ განებებთ.
ატყუებთ მასებს, ნებას აძლევთ იყოს მაფია,
წყვდიადში კვდება, სულს ორალი - თქვენი აზრია.

მე მოვალ თქვენთან ჩუმად ღამით,
მე თოფი მომაქვს, მოვდივარ უბრალო ნივით
ფრთხილად იყავით, ნივაში თოფი მაქვს
და უნდა გესროლოთ ტვინში.
ტვინს აგიფეთქებთ და ვგმობ აგრესიას,
თუმცა აქ პროტესტი - უჩვეულო ხერხია,
გვატყუებთ მომღიმარი სახეებით,
მე ვარ პოეტი - მაფიოზი შვილების კერპი.
მე მოგკლავთ თქვენ,
ჩუმად ღამით,
თვალებში დანებს ჩაგარჭობთ,
მაფიოზებო თქვენსკენ მოვდივარ,
მიყვარხართ,
მოკვდით.

                                                                შენ გაცდიან სულელის როლში თამაშს
                                                                მე მინდა განახო ჩემი ნამდვილი  სამყარო
                                                                მე აღარ ვიცი, უბრალოდ ვკარგავ ძალას.
                                                                                                    დადა დადიანი

აგრესიაში ცხოვრობთ სულებო
ჯოჯოხეთიდან გირეკავდათ შავი მესია
ყურმილს არ იღებთ, იყვირეთ,
მშვიდად გაანალიზეთ რეალობა,
მოგონილ დროში სიცრუეს ზიდავთ
მსუქანი სხეულით
არ გეშველებათ აღარაფერი, ვიდრე ძილი გსურთ
ძინავს თქვენს სხეულს ჩამომხრჩვალს მიწაზე.
არ გეშველებათ აღარაფერი, ვიდრე ძილი გსურთ
და ყოვეღამით თქვენ გულგრილად ჩემს სიზმრებს უსმენთ.
მე ვარ ყველაზე მარტო,
მივიწყებული უაზრო რასისგან,
მოწყვეტილი გადაკარგული ეჭვების ტანჯვისგან
აღარ მჯერა თქვენი, აღარავის მე აღარ მჯერა.