წითელ პარასკევს, მზეს აჰყვება დედაჩემი, ენდროს მოხარშავს ხახვის ფურცლებთან ერთად და 21 კვერცხს შეღებავას...
წითელ პარასკევს, მზეს ავყვები მეც. სამართებლით გადავიპარსავ შავ თმას და წითლად შევიღებავ გადახოტრილ თავს და ხორბლისფერ ტანს...
აღდგომის ღამეს, მაშინ, როცა ქრისტე წამოდგება, თვალებს მოიფშვნეტს, დაამთქნარებს და გაიზმორება...ჰო, ზუსტად იმ ღამეს, დიდი მარხვის უკანასკნელ ღამეს, უკანასკნელ ცოდვას ჩავიდენ:
წინ დაგიდგები, ჯერ გაგიტყდები, მერე თავს გაგაფრცქვნევინებ და გაგაკვირვებ რომ ყვითელი კი არა, სხვა ფერის გული მაქვს...
...გული დასწყდება დედაჩემს, დარდით მეტყვის, ალბათ დუღილი დავაკელი, კვერცხები კარგად ვერ შევღებეო...
- არა, დე, შენი ბრალი არ არის, შენ კვერცხებს მე მოვპარე სიწითლე, აღდგომის ღამეს ცოდვას რომ ვიდენდი...